Iets met een boot en een moestuin!

Aan het einde van mijn vierde blog schreef ik al dat ik de smaak van het schrijven te pakken had. En oktober heeft dit jaar vijf donderdagen, dus eigenlijk was ik gewoon nog niet klaar. Zeker niet na alle mooie en soms ook verrassende reacties die ik kreeg.

‘Jeetje, dat heb ik helemaal niet geweten’, soms van mensen die ik in die periode best regelmatig zag. Maar ook ‘wat ben je sterk’ en ‘wat schrijf je leuk’. Anderen vroegen waarom ik dit met de hele wereld wilde delen of dachten dat het schrijven me hielp om alles een beetje te verwerken.

Tja, misschien zit er overal wel iets in. Iedereen leest zo’n verhaal met zijn eigen ervaringen en gedachten erbij en dat is helemaal oké. Zelf ben ik vooral gaan delen omdat ik ervan overtuigd ben dat veel mensen met dingen rondlopen waar ze weinig over praten. Een ziekte, verlies, zorgen of iets waarvan je denkt dat je ongeveer de enige bent die ermee worstelt. Tot iemand er wél over begint en je ineens denkt oh, jij dus ook.

Begrijp me goed, ik kijk ook graag naar vakantiefoto’s, lekker eten en mensen die iets te vieren hebben. Daar hoeft echt niet bij iedere cocktail een persoonlijk dieptepunt geserveerd te worden.

Maar tussen ‘alles fantastisch’ en je complete frustratievoorraad op internet uitstorten zit volgens mij nog best wat ruimte. Iets eerlijker mag best. We hoeven niet te wachten tot alles achter de rug is en we er een mooi afgerond verhaal met een wijze les van kunnen maken. Soms zit je er nog middenin en weet je het zelf ook allemaal even niet. Dat mag er toch ook gewoon zijn? Die wijze les komt wel. Of niet, dan hebben we in ieder geval een verhaal 😉.

En misschien mogen we naast al dat online delen ook weer wat vaker bij elkaar aanschuiven. Vroeger liep je even binnen, zag je elkaar in het buurthuis en werd er gewoon nog een kopje koffie bij gepakt. Nu zeggen we enthousiast ‘we moeten écht weer eens afspreken’, waarna er twee agenda’s en bijna een projectplanning aan te pas komen. Over zes weken op dinsdag kunnen we allebei. Mits er niemand naar de tandarts moet. Ik doe daar zelf trouwens net zo hard aan mee. Mijn spontane zelf moet ook regelmatig eerst even kijken wanneer ze kan 😅.

Maar tussen ‘alles fantastisch’ en je complete frustratievoorraad op internet uitstorten zit volgens mij nog best wat ruimte.

Tijdens mijn behandelingen was er veel aandacht en contact. Het was vooral daarna dat ik soms dacht dat het fijn zou zijn om elkaar gewoon even te zien. Samen koffie drinken, wandelen of lunchen, zonder dat daar een bijzondere aanleiding voor hoeft te zijn. Of zomaar een kaartje in de brievenbus. Een appje is ook fijn, maar zo’n handgeschreven envelop heeft toch iets bijzonders. Iemand heeft een kaart uitgezocht, iets opgeschreven, een postzegel gezocht en is ermee op pad gegaan. Dat is tegenwoordig bijna een kleine expeditie, want vind nog maar eens een brievenbus.

En ook als ik iemand gewoon even tegenkom, merk ik hoe snel het vertrouwde ‘hoe gaat het?’ eruit floept. Daar geef ik zelf net zo makkelijk automatisch ‘goed hoor’ op terug, terwijl ik ondertussen nog sta te bedenken hoe het eigenlijk gaat.

‘Wat heeft je deze week beziggehouden?’ of ‘Waar heb je om moeten lachen?’ levert vaak meer op dan mijn automatische ‘goed hoor’. ‘Heb je nog iets leuks gedaan?’ ‘Hoe was die afspraak waar je tegenop zag?’ Zelf vind ik het altijd fijn als iemand nog weet dat er iets speelde en daar later op terugkomt. Dan voel je toch dat iemand naar je geluisterd heeft.

Ook als het over ziekte, verlies of een moeilijke periode gaat, vind ik het fijn als daar ruimte voor is. Soms helpt een vraag als ‘Hoe kom je de dagen een beetje door?’ of ‘Wat mis je op dit moment het meest?’ En soms is ‘Wil je er iets over vertellen, of heb je meer behoefte aan wat gezellige onzin?’ precies goed. Al zie ik mezelf nu bijna met een complete vragenlijst bij de groenteafdeling staan. Dat was nou ook weer niet de bedoeling 🙃.

Andersom ben ik net zo goed benieuwd naar jouw leven. Hoe die nieuwe baan bevalt, waarom je zo slecht hebt geslapen of wat je kind nu weer heeft uitgespookt. Voor je het weet heb je het over iets wat je al weken dwarszit en lig je vijf minuten later samen dubbel om iets wat werkelijk nergens over gaat. Ondertussen smelt je diepvriespizza, maar die koffiedate staat tenminste eindelijk in de agenda.

Het leven draait door

Wat me daarnaast blijft bezighouden, is hoe je na een ziekte je leven weer oppakt. Dat speelde voor mij na Guillain-Barré en nu opnieuw na de borstkanker. De behandelingen zijn achter de rug, het gaat de goede kant op en daar ben je natuurlijk ontzettend blij mee. Alleen ben je daarmee nog niet vanzelf klaar om weer overal aan mee te doen. Het leven draait ondertussen gewoon verder en jij probeert uit te vinden hoe je weer een beetje kunt aansluiten.

Dat geldt voor veel meer mensen die ziek zijn geweest. Je wilt weer werken, afspreken, plannen maken en liefst ook een beetje kunnen vertrouwen op je lijf. In je hoofd heb je de draad alweer aardig opgepakt, maar halverwege de dag blijkt je lijf daar nog geen akkoord op te hebben gegeven.

En er ís veel hulp. Er zijn ontzettend veel zorgprofessionals met kennis en ervaring, ieder op hun eigen gebied. Alleen houdt je lijf zich niet aan die verdeling. Vermoeidheid, pijn, slecht slapen, hormonen en alles wat er in je hoofd gebeurt, lopen vrolijk door elkaar heen. Terwijl degene tegenover je vaak vooral vanuit het eigen vakgebied kijkt. Niet uit onwil, maar omdat daar de kennis en ervaring liggen, omdat verder kijken buiten die expertise valt of omdat er simpelweg te weinig tijd voor is. Zo kun je voor ieder afzonderlijk stukje bij iemand terecht, terwijl je toch het gevoel houdt dat niemand echt naar het geheel kijkt.

Wat ik mis, en meer mensen zou gunnen, is iemand die de tijd neemt om naar het hele plaatje te kijken. Zodat je niet na ieder gesprek met een nieuwe verwijzing en een los stukje antwoord naar buiten loopt, terwijl je zelf mag uitzoeken hoe alles samenhangt. Soms is andere expertise nodig, maar hoe fijn als iemand met je mee blijft kijken? Je hebt tenslotte al een dagtaak aan herstellen en probeert ondertussen ook weer moeder, collega, vriendin en gewoon jezelf te zijn.

Of ik daar iets aan kan bijdragen, ben ik nog aan het uitzoeken. Het zorgstelsel opnieuw inrichten lukt vermoedelijk niet tijdens een middagje brainstormen, zelfs niet met goede koffie. Maar ideeën heb ik wel. En die laat ik niet zomaar liggen. Wie weet wat er begint als je ze eens hardop uitspreekt.

Een plek waar alles samenkomt

En als ik dat doe, kom ik steeds weer uit bij iets waar ik al jaren mee rondloop. Een plek waar aandacht, zorg en het gewone leven samenkomen. Inmiddels voer ik gesprekken, zoek ik dingen uit en schrijf ik plannen verder uit. Al ben ik in gedachten soms al bezig met wat er op tafel komt, terwijl de tafel zelf nog geregeld moet worden.

Ik zie een boerderij voor me, met de deur open en de geur van verse koffie en brood uit de oven. Aan een lange tafel schuift iemand een stoel bij. Vanuit de keuken klinkt gelach en er staat een pan soep zachtjes te pruttelen. Buiten ligt een moestuin. Even met je handen in de aarde, wat kruiden plukken voor de lunch en onderweg controleren of de aardbeien al rijp zijn. Dat laatste moet natuurlijk zorgvuldig gebeuren. Liefst meer dan één keer 😋.

Er zijn ook fijne kamers in dat beeld, voor wie na een ziekte wat langer wil blijven om op adem te komen. Een beetje het idee van een zorghotel, met hulp dichtbij en iemand die de tijd neemt om met je mee te kijken. En als je daar zin in hebt, schuif je aan voor het eten, loop je de tuin in of doe je ergens aan mee. Vandaag alleen even zitten? Dan wordt er een kop koffie voor je ingeschonken.

Een plek dichtbij, waar je zomaar binnenloopt en mensen ontmoet. Waar een gesprek over hoe het echt met je gaat zomaar kan overgaan in samen dubbel liggen van het lachen. Even ontladen, weer wat opladen. Misschien kom je voor een bakkie en blijf je voor de lunch. Er is vast nog soep, al hebben zich daar inmiddels waarschijnlijk zes mensen mee bemoeid.

Dan maar een boot. Kan die moestuin zwemmen?

Hoe dat allemaal vorm kan krijgen, ben ik aan het uitzoeken. Misschien wordt het nooit precies die boerderij en ontstaat er onderweg iets anders waarin de ideeën samenkomen. Iets met een boot bijvoorbeeld. Moet die moestuin toch weer anders geregeld worden 😂.

Het leven trekt zich tenslotte niet zo veel van mijn plannen aan. Maar wie weet brengt zo’n onverwachte afslag me ergens waar ik zelf nog niet aan had gedacht en waar ik heel blij van word.

Dus ik blijf schrijven. Hier aan mijn verhalen en ondertussen ook aan die plannen. Zo had ik het bedacht tenminste 😉.