Gewoon Cis. Met vier ledematen te veel. 🤪

Klaar met behandelen bleek dus iets anders dan klaar met herstellen. Mijn agenda was inmiddels een stuk leger, maar in mijn lijf en hoofd speelde nog genoeg. En terwijl ik zelf soms al niet precies wist wat nou waarvan kwam of hoe ik me die dag voelde, waren er natuurlijk ook nog de mensen om mij heen. Want hoe moeten zij weten wat jij nodig hebt als je dat zelf soms ook niet weet?

Neem alleen al de vraag ‘Hoe gaat het met je?’

Soms wil je niets liever dan dat iemand hem stelt. Niet het snelle ‘alles goed?’ waarop eigenlijk maar één antwoord mogelijk is, maar gewoon echt ‘hoe gaat het met je?’ En dan graag ook even blijven staan voor het antwoord. Maar soms stelt iemand precies diezelfde vraag, oprecht en lief bedoeld, en denk je oh nee hè, niet nu.

Ik vond mezelf daarin af en toe behoorlijk ingewikkeld. De ene keer kon ik bijna verontwaardigd zijn dat iemand niet vroeg hoe het echt met me ging en een andere keer hoopte ik vooral dat niemand erover zou beginnen. Dan wilde ik gewoon koffiedrinken, eten, werken, lachen of het over iets totaal onbelangrijks hebben. Voor de mensen om je heen is dat natuurlijk ook niet altijd even makkelijk. Wanneer vraag je door en wanneer juist niet? Wil ze erover praten of wil ze vandaag gewoon even Cis zijn? Ik wist het zelf soms niet eens, dus veel succes ermee 😅.

En dan gebeurt er na een tijdje nog iets. De vragen worden sowieso minder. Ook heel logisch eigenlijk. De operatie is achter de rug, de bestraling is klaar, je bent aan het werk, doet boodschappen, spreekt met mensen af en draait voor de buitenwereld weer behoorlijk normaal mee. En als je er dan ook nog prima uitziet, is het plaatje al snel compleet. Mooi, ze is er weer.

En dat ben je natuurlijk ook voor een groot deel. Ik wilde zelf ook heel graag mijn gewone leven weer oppakken en niet voortdurend degene zijn die borstkanker had gehad. Alleen liep dat gewone leven soms wat harder dan ikzelf. Mijn borst deed nog pijn, ik sliep slecht, mijn energie wisselde nogal en mijn hormonen hadden zoals gezegd ook zo hun eigen plannen. Maar dat zie je allemaal niet als iemand tegenover je staat.

Dus waar ik eerst soms dacht alsjeblieft, vraag vandaag even niet hoe het gaat, kon ik een tijdje later net zo goed denken hé, waarom vraagt eigenlijk niemand meer hoe het gaat?

Ja, probeer daar als omgeving maar eens chocola van te maken 🙃.

En dan is er iemand die het gewoon snapt

En toch was er iemand bij wie dat eigenlijk nauwelijks speelde. Mijn beste vriendin en ik kennen elkaar inmiddels 36 jaar en hebben in die tijd behoorlijk wat samen meegemaakt. Er staan ook nog genoeg dingen op onze bucketlist, maar samen borstkanker krijgen stond daar absoluut niet op.

Op mijn verjaardag, 1 oktober 2025, kreeg zij voor de tweede keer in tien jaar tijd de diagnose borstkanker. Dit keer volgden chemo en een operatie. Verschrikkelijk om haar daar opnieuw doorheen te zien gaan. Een paar maanden later kreeg ik zelf de diagnose en uiteindelijk werden we zes dagen na elkaar geopereerd. Van alle dingen die we in 36 jaar samen hadden kunnen plannen, hadden we deze best willen overslaan.

Het bijzondere was dat we juist op het moment dat we elkaar misschien het hardst nodig hadden, niet altijd letterlijk bij elkaar konden zijn. We waren allebei tegelijkertijd aan het herstellen. Maar misschien waren we juist daardoor op een andere manier heel dichtbij. Zij wist als geen ander wat ik doormaakte en andersom begreep ik inmiddels veel beter wat zij de maanden daarvoor had meegemaakt. Soms was één appje genoeg om te weten wat de ander bedoelde. Even klagen, even horen dat iets herkenbaar was en daarna net zo makkelijk weer door naar complete onzin.

Soms was één appje genoeg om te weten wat de ander bedoelde.

En misschien was juist dat laatste wel minstens zo belangrijk. We konden het over een borst, een ziekenhuis of een slechte nacht hebben en vijf minuten later weer over kinderen, werk, eten of iets totaal onbenulligs. Bij haar hoefde ik niet eerst uit te leggen waarom iets me bezighield, maar ik hoefde het er ook niet over te hebben als ik daar geen zin in had. Heel prettig eigenlijk.

Dat was iets waar ik zelf steeds meer behoefte aan kreeg. Dat de borstkanker er gewoon mocht zijn als die zich aandiende, maar dat er daarnaast nog een heel leven was dat er helemaal niets mee te maken had. Ik was tenslotte voor 6 maart ook al gewoon Cis, met mijn werk, mijn kinderen, mijn plannen en een lijstje met dingen die ik ooit nog eens wilde doen.

Op dat lijstje stond bijvoorbeeld al heel lang dat ik een keer mooie foto’s van mezelf wilde laten maken. Niet vanwege de borstkanker en ook niet met een of andere diepere gedachte erachter. Gewoon omdat ik dat leuk vond en het er nooit van gekomen was. Zo’n typisch ‘dat doe ik nog wel een keer’-ding.

En toen ging ik voor een camera staan

Alleen kreeg ‘nog wel een keer’ na alles wat er gebeurd was ineens toch een iets andere lading. Dus ergens tussen mijn operatie en de bestraling dacht ik weet je wat, ik ga het gewoon doen.

Zo kwam ik bij Jessica terecht voor een fotoshoot. Achteraf gezien misschien een wat bijzonder moment om uitgebreid voor een camera te gaan staan. Mijn borst was net geopereerd, zag er anders uit en ik moest zelf ook nog een beetje wennen aan wat ik in de spiegel zag. En dan ga je dus foto’s laten maken. Logisch! 😂

Voor een camera staan is sowieso al een vak apart. Normaal weet ik prima waar mijn armen horen, totdat iemand een camera op me richt en ik ineens vier ledematen te veel lijk te hebben. En dan moet je ook nog ‘gewoon even ontspannen kijken’.

Maar het werd vooral een ontzettend leuke middag. We praatten, maakten foto’s en hebben heel veel gelachen. Natuurlijk kwam de borstkanker ter sprake en natuurlijk was mijn lijf veranderd, maar het was niet waar die hele middag om draaide. Jessica zag gewoon mij. En gaandeweg deed ik dat zelf misschien ook weer een beetje.

Een tijdje later ging ik bij Jessica langs om de foto’s op te halen die ze voor me had laten afdrukken op een paar mooie producten. Ik had ze natuurlijk al digitaal gezien en was er heel blij mee, maar ze zo voor me zien was toch anders. Ineens waren het niet meer alleen foto’s op een scherm, maar zag ik mezelf daar echt staan. Mooi, vrouwelijk en eigenlijk vooral gewoon heel erg mezelf. Dat raakte me en ik werd er even emotioneel van.

Mooi, vrouwelijk en eigenlijk vooral gewoon heel erg mezelf.

En zo raakten Jessica en ik opnieuw aan de praat. Over de shoot, over wat die middag met mij had gedaan, maar ook over borstkanker en alles wat daaromheen gebeurt. Jessica vertelde dat ze graag iets zou willen betekenen voor vrouwen die borstkanker hebben of hebben gehad en dat ze haar fotografie daarin een plek wilde geven. Vanuit mijn eigen ervaring had ik inmiddels ook wel wat gedachten over wat ik zelf fijn had gevonden.

Nou ja, zet ons samen aan tafel en voor je het weet liggen er ongeveer zeventien ideeën 🤭.

En zo ontstond er een plan

Haar ideeën en die van mij bleken mooi bij elkaar te passen en zo ontstond het plan om samen een dag te organiseren.

Hoe die dag er precies uit gaat zien, houden we nog even voor onszelf. Maar dat het geen standaard dag wordt, kunnen we alvast wel verklappen. Verwacht dus niet alleen yoga of een ademsessie. Al is er natuurlijk niets uitgesloten… misschien wel met een twist. Er is ruimte voor jouw verhaal, voor een lach en voor een traan. En wie weet ontmoet je iemand die je ook na die dag nog even kunt bellen of appen als het je te veel wordt. Gewoon omdat zij het begrijpt.

Lijkt het je leuk om erbij te zijn? Volg ons dan vooral op Insta. We zouden het ontzettend fijn vinden om je te ontmoeten.

En dan zit hiermee ook mijn vierde blog over borstkanker erop. Met het schrijven heb ik ondertussen trouwens wel de smaak te pakken gekregen, dus ik vermoed dat het hier niet bij blijft. Over borstkanker, over het leven als vijftigplusvrouw of over iets totaal anders.

Ik heb meestal best een plan. Dat de route vervolgens regelmatig zonder overleg wordt gewijzigd, levert in ieder geval genoeg verhalen op 😉.