52 kaarsjes

Met een kop koffie en een ontbijtje voor mijn neus zit ik vandaag een beetje te mijmeren. Ik mag 52 kaarsjes uitblazen en alsof het zo bedacht is, is 1 oktober ook de start van borstkankermaand.

Ik merk dat ik bij die 52 dit jaar eigenlijk helemaal niet denk oh jee, alweer een jaar ouder, help. Ik voel vooral dankbaarheid. Ik mag die kaarsjes uitblazen, genieten van mijn kinderen, mijn familie en lieve vrienden en vriendinnen. Ik woon in een geweldig huis, doe werk waar ik blij van word en heb nog genoeg plannen en ideeën.

En nee, ik zit echt niet iedere ochtend intens dankbaar boven mijn kop koffie. Het leven raast ondertussen ook gewoon door. Er moet gewerkt worden, het huishouden doet zichzelf nog steeds niet, er zijn kinderen en dieren en mijn agenda heeft regelmatig meer plannen met mij dan ik met mijn agenda.

Toch hebben de afgelopen drie jaar me wel geleerd om daar wat vaker bij stil te staan. Is wat ik nu doe en de afgelopen weken of maanden heb gedaan nog steeds wat ik echt wil? Word ik er blij van? Besteed ik mijn tijd aan de mensen en dingen die ik belangrijk vind? Niet dat ik daar iedere week een officieel evaluatiemoment voor inplan hoor 😊, maar ik denk er wel vaker over na dan vroeger.

Op 15 maart 2023 kreeg ik de diagnose Guillain-Barré en raakte ik in een paar dagen tijd volledig verlamd. Daarna begon het lange opkrabbelen en gelukkig ging dat goed. Begin 2025 durfde ik eigenlijk voor het eerst weer gewoon te zeggen 'Ik voel me goed.' Niet goed gezien wat er allemaal gebeurd is, maar gewoon echt goed.

En toen kwam februari 2026

Op 23 februari rijd ik 's morgens vroeg naar Bleiswijk voor een mammografie in de bus. Vijftigplus, dus dan hoort dat erbij. Ik sta er eigenlijk verder niet zo bij stil. ID laten zien, even wachten, hokje in, uitkleden en dan die verrekte foto's. Pijn is fijn, pffff. Maar goed, voor het goede doel en het is gelukkig zo klaar. Aankleden en door.

Twee dagen later ben ik aan het werk als ergens aan het einde van de ochtend mijn telefoon gaat. Ik zie huisarts in mijn scherm staan en krijg meteen een soort error. Waarom belt hij?

Nou, daar kwam ik snel genoeg achter. Althans, voor mijn gevoel niet snel genoeg, want eerst kwam er nog een hele inleiding over dat ik naar de bus was geweest en dat de foto's waren bekeken. Ja ja, dat weet ik, maar waarom bel je?

Ze hadden iets verdachts gezien en mijn eerste gedachte was echt, nee, dat kan niet. Oké, ademhalen, eerst vervolgonderzoek afwachten, er is nog helemaal niets zeker. Dat kun je heel verstandig tegen jezelf zeggen, maar ondertussen zit het natuurlijk wel in je hoofd.

De volgende dag kan ik al naar het ziekenhuis voor extra foto's en een punctie. Niet heel prettig en ik ben vooral gespannen. Als het maar niet echt waar is.

De dagen daarna gaan een beetje in een roes voorbij. We gaan een weekend weg met de familie en alleen mijn zus weet wat er speelt. Ik werk gewoon door en probeer mezelf ondertussen vooral voor te houden dat ik eerst die uitslag moet afwachten.

Op 6 maart zit ik tegenover de chirurg en hoor ik haar zeggen dat ze geen goed nieuws heeft. Er zit een kwaadaardige tumor in mijn borst en die moet eruit. Ik geloof dat ik iets heb gezegd als 'Maar dat kan niet, ik ben net al zo ziek geweest. Hoe dan?' Alsof daar ergens een regel voor bestaat en je na Guillain-Barré voorlopig wel even vrijstelling krijgt van ander gedoe. Eerlijk gezegd vond ik zelf dat mijn strippenkaart inmiddels wel vol was. Maar helaas bleek daar weinig over te onderhandelen.

Daarna mag ik door naar een verpleegkundige en ook daar gaat van alles een beetje langs me heen. Er wordt gepraat en uitgelegd, er worden afspraken gemaakt en ik zit erbij, maar hoeveel ik daarvan op dat moment echt hoor weet ik niet eens meer.

Uiteindelijk loop ik het ziekenhuis uit met een briefje met zes afspraken in mijn hand, tranen in mijn ogen en een knoop in mijn buik. Ondanks alles wat ik net gehoord heb, denk ik eigenlijk maar aan één ding. Hoe ga ik dit in hemelsnaam aan mijn kinderen vertellen?

Als ik daar nu aan terugdenk blijft het raar. Ik had nergens last van, voelde me niet ziek en was juist zo blij dat ik me na Guillain-Barré eindelijk weer echt goed voelde. En dan ben je ineens iemand met borstkanker. Het heeft echt wel even geduurd voordat dat een beetje indaalde.

Er is sinds die 6e maart natuurlijk ontzettend veel gebeurd en daar ga ik deze maand nog wat meer over schrijven. Niet omdat ik zo nodig mijn hele medische dossier met de wereld wil delen, maar omdat ik zelf heb gemerkt hoeveel er gebeurt waar je van tevoren geen idee van hebt. Tijdens de behandelingen, maar misschien nog wel meer daarna.

En laat ik daar meteen iets bij zeggen. Er ís natuurlijk veel. Goede zorgverleners, patiëntenorganisaties, stichtingen, informatie, begeleiding en verschillende vormen van lotgenotencontact. Daar wil ik absoluut niets aan afdoen. Toch merkte ik dat ik zelf iets miste.

Misschien zit dat voor mij vooral in de samenhang. Tijdens de behandeling draait, heel logisch, veel om de borstkanker en wat daarvoor medisch nodig is. Je lijf, je hoofd, je energie, hormonen en overgang, slapen, werk, relaties en in mijn geval ook nog de gevolgen van een eerdere ziekte; het loopt allemaal door elkaar heen. Als je ergens last van hebt, is lang niet altijd duidelijk waar het vandaan komt, wat nog bij de behandeling hoort, wat misschien helemaal ergens anders mee te maken heeft en bij wie je daar dan mee terechtkunt. En er is best veel hulp en informatie, maar je moet soms zelf maar net weten dat het bestaat of hoe je de verschillende stukjes bij elkaar krijgt.

Ik merkte daardoor dat ik niet per se behoefte had aan nóg meer informatie, maar wel aan wat meer samenhang en aan contact met mensen bij wie je niet alles hoeft uit te leggen. Soms is het gewoon fijn om iets te vertellen en te horen oh ja, dat herken ik, of gewoon iemand te hebben die er is en bij wie het er allemaal even mag zijn. Niet omdat een ander daarmee ineens het antwoord heeft, maar omdat je merkt dat je niet de enige bent die soms probeert uit te vogelen wat er nou eigenlijk allemaal met haar gebeurt.

Je bent meer dan die diagnose.

En minstens zo belangrijk, je bent ook nog gewoon jezelf. Je wilt het niet altijd over borstkanker, klachten of behandelingen hebben. Je wilt ook lachen, eten, iets leuks doen en het over werk, kinderen, relaties of complete onzin hebben.

Daarom wil ik deze maand ook over die kant van borstkanker schrijven. Niet omdat ik weet hoe de perfecte nazorg eruitziet, maar omdat ik wel denk dat we die breder mogen bekijken. Niet alleen hoe gaat het met de borstkanker? Maar vooral hoe gaat het eigenlijk met jóu, met alles wat er ondertussen óók speelt?

Dus nee, ik hoef echt niet iedere dag bewust en dankbaar door het leven te huppelen. En ik sta ook niet te springen om zo snel mogelijk richting de zestig te gaan 😉. Maar vandaag voelt een jaartje ouder worden toch vooral als iets heel fijns.

Ik ben jarig, er is taart en mijn agenda mag zich vandaag even nergens mee bemoeien. Die 52 kaarsjes blaas ik met alle liefde uit.